ชอบน้ำ

ชอบน้ำ คุณเคยนั่งมองน้ำมั้ย ไม่ว่าจะน้ำฝน น้ำที่เปิดจากก๊อก น้ำจากแม่น้ำ หรือน้ำทะเล คงไม่แปลกอะไรใช่มั้ยที่จะชอบน้ำ เคยสงสัยมั้ยว่าใต้แม่น้ำลึกๆ หรือทะเลมีอะไรในนั้นกันนะ เพราะว่าเราไม่รู้นี่แหละฉันถึงชอบมัน เมื่อเรานึกถึงน้ำที่แรกที่คุณคิดคือที่ไหน ส่วนฉันก็คงจะเป็นทะเลเหมือนกันหลายๆคนคงคิดไม่ต่างกัน ทำไมถึงชอบน้ำหน่ะหรอ ไม่รู้สิเราว่ามันหน้าหลงไหลดีสามารถนั่งดูมันได้ทั้งวันเลยแหละ ฟังแบบนี้แล้วคงเริ่มสงสัยแล้วว่างั้นคงต้องว่ายน้ำเก่งมากแน่เลย แต่เปล่าเลยเราว่ายน้ำไม่เป็น ไม่ใช่ไม่มีคนสอนนะคือไม่อยากว่ายจริงๆ ต้องบอกตรงๆว่ากลัวด้วยซ้ำน่าตลกดีใช่มั้ยละหัวข้อบอกชอบแต่ก็มาบอกกลัว เคยได้ยินคำนี้มั้ย หลงไหลน้ำเป็นชีวิตจิตใจ แต่ก็กลัวแทบตายในเวลาเดียวกัน นั้นแหละเรา เราชอบน้ำมากชอบที่มันอยู่ทุกที่ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีน้ำทั้งนั้น แม่งกะทั่งบอกความรู้สึกก็ยังดูจากน้ำได้เลย เคยดีใจมากๆจนน้ำตาไหลมั้ยและเคยร้องไห้เพราะทุกข์หรือเสียใจหรือเปล่า เป็นปกติธรรมชาติของมนุษย์แต่เราว่ามันมหัศจรรย์ดี ต้นเหตุที่เราชอบน้ำเลยคงจะเป็นช่วงหนึ่งของชีวิตที่ต้องเจอเรื่องหนักมากๆช่วงนั้นเป็นหน้าฝน ฝนตกแทบจะทุกคืนพอฝนตกทีเราก็จะร้องไห้ไปกับฝนด้วยเพราะเราคิดว่าไม่อยากร้องไห้คนเดียว จึงนั่งรอฝนเพื่อให้เสียงของฝนอยู่เป็นเพื่อนเรา และทุกวันนี้กลายเป็นว่าเราสามารถบอกได้เลยว่าวันไหนฝนจะตก นั้นแหละคือต้นเหตุทำให้เราชอบน้ำ

โฆษณา

ชอบทานข้าวทั้งครอบครัว

ชอบทานข้าวรวมกันทั้งครอบครัว แค่หัวข้อก็อาจจะสงสัยว่าแค่การทานข้าวพร้อมหน้ากันทำไมต้องเอามาเขียนเป็นสิ่งที่ชอบด้วย ใช่ค่ะแค่การทานข้าวพร้อมหน้ากันสำหรับฉันมันเหมือนเป็นการเติมพลังชีวิตให้กัน แต่ตอนนี้คงจะยากมากหรือแทบเป็นไปไม่ได้แล้ว เพื่อให้เป็นการไม่เสียเวลาขอเริ่มเข้าเรื่องเลยแล้วกัน ย้อนกลับไปเมื่อฉันอายุราว 15 ปี เห็นจะได้ เช้าวันหนึ่งเป็นวันเสาซึ่งโรงเรียนหยุดก็เป็นปกติที่เช้ามาแม่จะปลุกมาทานข้าวพร้อมหน้ากัน มีแม่ ป๊า ฉัน และพี่ แต่สิ่งที่แปลกออกไปคือทุกคนนั่งทานข้าวเงียบมากไม่มีเสียงพูดหรือถามอะไร เราก็ด้วยความไม่คิดอะไรก็นั่งทานจนอิ่ม หลังจากนั้นก็มาดูทีวีตามปกติ สักพักเราได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง เป็นเสียงมาจากห้องของป๊ากับแม่ ป๊าเปิดประตูห้องออกมาพร้อมกระเป๋าเดินทาง 2-3 ใบ เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน ตอนนั้นฉันงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากด้วยความสงสัยที่อยู่เต็มหัวเลยถามออกไป ป๊าจะไปไหน ป๊าเงียบและกอดฉันอยู่ๆในตาก็รู้สึกถึงความอุ่นของน้ำที่ไหลออกมาจากตาอย่างไม่มีเหตุผล ฉันถามย้ำอยู่หลายครั้งว่าป๊าจะไปไหน จนพี่ที่ยืนมองอยู่ตั้งแต่ต้นต้องวิ่งมากอดฉันและป๊า ฉันกวาดสายตาไปหาแม่เพื่อที่จะให้แม่ช่วยให้ป๊าตอบคำถาม แต่ก็ไม่เห็นแม่เลย ทันใดนั้นมีเสียงหนึงที่ออกมาจากปากของป๊าว่า ป๊ากับแม่จะแยกกันอยู่นะลูกเดี๋ยวป๊าจะมาหาบ่อยๆนะ ตอนนั้นตัวฉันชาไปหมดเหมือนกับใครเอาน้ำเย็นเชียบมาสาดใส่ ความคิดและคำถามมากมายก่อเกิดกันยุ้งเยิงในหัวเหมือนกับเชือกที่ถูกกองไว้และพันกันมั่ว ไม่นานพอให้ฉันตั้งสติได้ป๊าก็เดินออกไปฉันได้แต่นั่งกรีดร้องเหมือนหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แต่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย หลังจากนั้นป๊ากับแม่ก็แทบจะไม่มาเจอกันเลยถ้าไม่จำเป็น นั้นแหละค่ะไม่มีสัญญาณเตือนใดใดว่านั้นจะเป็นการทานข้าวรวมกันในครอบครัวเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าทำได้แค่อยากกลับไปนั่งทานข้าวด้วยกันอีกสักครั้ง ครั้งเดียวก็ยังดีอยากจะขอจดจำความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น และความรัก ทุกวันนี้ฉันก็ได้กลับไปทานข้าวกับป๊า และก็ไปทานข้าวกับแม่ ฉันก็คิดถึงช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าและแอบหวังให้ทุกอย่างกลับมาเป็นแบบเดิมอีกครั้งถึงแม้ว่าจะทำไม่ได้ก็ตาม